14 mei 2012
The Artist
Waar ik Hugo eerder vond tegenvallen en ik het met Marcel eens was dat het een beetje een Jeunet-ripoff is, valt ook deze grote Oscarwinnaar wat tegen. En zie ik vooral een ode aan de langere films van Charlie Chaplin en Buster Keaton, zonder de durf die deze twee legendes wel bezaten.
12 mei 2012
Spetters
Dat Paul Verhoeven zowel succes in Nederland als in de VS gehad heeft is alom bekend. Maar dat zijn oversteek naar Hollywood niet geheel vrijwillig gebeurde niet. De regisseur had begin jaren tachtig genoeg van alle kritiek op zijn thematiek en stijl. De ontvangst van Spetters vormde daarin het dieptepunt.
11 mei 2012
War of the Arrows
Het helpt als je wat van de voorgeschiedenis weet, want dan krijgt het verhaal van dit historische spektakel meer lading. Daarom had ik ook opgezocht hoe het zat met de Chinese Qing dynastie, de Koreaanse Joseon dynastie, en de twee invasies die de Manchurijse krachten uitvoerden in Korea. War of the Arrows speelt zich af tegen de achtergrond van de 2e invasie.
8 mei 2012
The Grey
Aangespoord door de redelijk positieve recensies en ook het stuk van Marcel op 8W besloot ik Liam Neeson maar weer eens een kans te geven. De acteur rijgt al jaren de ene slechte film aan de andere, alsof hij vastbesloten is zijn talent zoveel mogelijk te verkwanselen. The Grey is in die lijn een kleine opleving. Met nadruk op klein.
6 mei 2012
Shame
Het voordeel van wachten met het bekijken van een populaire film is dat je weer met enigszins frisse ogen kan kijken. Als ik Shame tijdens het IFFR had gezien was ik meegelift op de hype. Nu kan ik met een gerust hart zeggen dat die hype terecht was. Steengoed.
4 mei 2012
Battle of the Bulge
Op 4 mei kijk ik traditioneel naar een oorlogsfilm. Liefst een die ik nog niet eerder heb gezien. Ondanks de cast en de big budget opzet volgens de beste Hollywoodtradities geldt dat ook voor Battle of the Bulge. In dit bijna 3 uur durende epos wordt ingezoomd op eind 1944. In de maanden na D-Day maakten de geallieerden een flinke opmars en velen dachten dat de oorlog snel ten einde zou zijn. De Amerikaanse soldaten die gelegerd waren in de Ardennen (waar al maanden geen oorlogshandelingen meer waren) hangen hier dan ook wat rond, in afwachting van de Duitse overgave. Maar de Duitsers hebben nog een groots initatief gepland in die Ardennen, en wisten de oorlog met succes een aantal maanden op te rekken. In Battle of the Bulge (de engelse naam voor het Ardennenoffensief) delven ze echter het onderspit, zoals dat hoort in een film die aan de kant van de ‘goeden’ staat.
2 mei 2012
Rollerball
Net als in het oude Rome is het hoofdthema van deze bombastische science-fictionfilm brood en spelen. In een ronde arena met daarin een uit een flipperkast geleende lanceerbaan vechten twee teams, bestaande uit rollerskaters en motorrijders, om een ijzeren bal die ze in een magnetisch gat moeten zien te krijgen. Net als bij de Romeinse gladiatorengevechten is daarbij vrijwel alles geoorloofd. Het publiek komt er in masssale aantallen en over de hele wereld op af. Het is het enige vermaak dat scoort en de spelers worden als goden behandeld. Daarbij worden ze echter niet geacht vragen te stellen of zelf na te denken over de zin van dit alles. Als sterspeler Jonathan E (James Caan) te horen krijgt dat hij met pensioen moet stelt hij wel een vraag: waarom?
27 apr 2012
Pulp Fiction
Uiteraard heeft de doorbraakfilm van Quentin Tarantino niet meer dezelfde impact als toen ik m voor het eerst zag in de Carolusbioscoop te Nijmegen, in 1994. De aanwezigheid van de film was toen zo alom en overweldigend dat er werkelijk niet aan te ontkomen was. Pulp Fiction beheerste de zalen, de bladen, de kranten, de filmprijzen en, dankzij de eclectische en razend populaire soundtrack, ook de radio en kroegen en disco’s. Maar ook na 18 jaar blijft overeind dat het een ijzersterke film is die onzettend knap in elkaar zit, zeer scherp geschreven is en vol zit met klassieke scenes. En dat alles in een 2,5 uur durende achtbaan met aan de basis een zeer simpel thema: slecht gedrag wordt bestrafd, goed gedrag wordt beloond.
23 apr 2012
The Yellow Sea
Regisseur Hong-jin Na heeft pas twee films gemaakt maar toch denk ik dat we al kunnen spreken van een oeuvre en een eigen signatuur. Zijn debuut, The Chaser (die ik tijdens het IFFR zag en nog eens op de pleinbios), vierde triomfen in het wereldwijde festivalcircuit en de regisseur zette zich hiermee flink op de kaart. Voor opvolger The Yellow Sea volgt hij grotendeels hetzelfde stramien: zeer verbeten personages die tot het uiterste gaan, niet te beroerd zijn om extreem geweld te gebruiken om te overleven en de ene spectaculaire achtervolging na de andere. Opnieuw een voorbeeld van de eigenzinnige Koreaanse aanpak van wat toch blockbusters genoemd kunnen worden. Hong-jin Na schaart zich duidelijk bij de twee sterren op dit gebied: Park Chan-Wook en Bong Joon-Ho.
20 apr 2012
Captain America: The First Avenger
Komende week gaat The Avengers in premiere, een spectaculaire actiefilm waarin de Avengers uit de comicbookserie voor het eerst samen in een film zitten. Producent Marvel had de markt eerst afgetast en voorbereid door Ironman (2 keer), Hulk, Thor en Captain America een eigen film te geven. Daarbij hebben ze ook gastrollen in elkaars films, zodat je al went aan het idee dat ze ooit samen een team gaan vormen.
16 apr 2012
Hugo
Ik had het in War Horse over het verschil tussen Martin Scorsese en Steven Spielberg, maar er blijken nu toch ook ineens overeenkomsten. Het is dat ik beter weet maar Hugo zou zomaar door Spielberg gemaakt kunnen zijn. In de hang naar en idealisering van het verleden, de prominente plek voor kinderen en familiebanden en een algemene neiging tot sentimentele scenes zou dit alles zo uit de koker van Steven gerold kunnen zijn.
14 apr 2012
A Night to Remember
Het is dit weekend 100 jaar geleden dat de Titanic zonk en ter gelegenheid daarvan kijk ik naar die andere verfilming van de ramp. Op special effects gebied verliest A Night to Remember het uiteraard van James Cameron, maar dat is ook niet gek voor een film uit 1958. Maar voor de rest bewijst deze versie dat het vertellen van een goed verhaal en acteerprestaties die daar in dienst van staan, van alle tijden is en dat het voortschrijden van tijd en techniek niet in het voordeel hoeft uit te vallen van een remake.
12 apr 2012
Mission: Impossible – Ghost Protocol
Je weet wat je krijgt met de MI franchise maar daar kies je dan ook voor: een waanzinnig plot – dat weinig met de werkelijkheid te maken heeft – over een doorgedraaide wetenschapper die de aarde dreigt te vernietigen door een nucleaire oorlog te ontketenen, en die alleen gestopt kan worden door het team van Ethan Hunt (Tom Cruise). Dat team krijgt de schuld in de schoenen geschoven van een aanslag op het Kremlin en moet vanaf dat moment opereren zonder de steun van hun superiors: ghost protocol treedt in werking. Veel maakt dat niet uit. Het gaat om de capriolen die dat team uit moet halen om de machine te stoppen. En zoals altijd zijn die capriolen werkelijk spectaculair.
10 apr 2012
Into the Abyss
Over gevangenen op Death Row zijn al vaker films en documentaires gemaakt, maar de manier waarop Werner Herzog het doet in Into the Abyss is toch wel erg bijzonder. Zoals in al zijn documentaires weet Herzog steeds nieuwe manieren te vinden om de situatie te bekijken en als een nieuwsgierig kind weet hij gebeurtenissen en visies op te rakelen die eerder altijd verborgen bleven. In dit geval concentreert hij zich op 1 moordzaak en de gevolgen daarvan voor de daders, de slachtoffers, de nabestaanden en de andere betrokken personen.
4 apr 2012
A Separation
A Separation begint met de op handen zijnde scheiding tussen Nader en Simin maar die is slechts een aanleiding om diverse versies van de waarheid te bestuderen, en van de manier waarop dagelijkse routines eenvoudig kunnen escaleren. Simin wil met dochter Termeh naar het buitenland, op zoek naar een beter leven. Nader wil thuisblijven om voor zijn aan Alzheimer lijdende vader te zorgen. Koppig als ze beiden zijn en niet bereid te wijken stemmen ze in met een scheiding. Nader huurt een huishoudster in maar betreurt dat als ze die verantwoordelijkheid, in zijn ogen, niet aan kan.
2 apr 2012
Torn Curtain
Torn Curtain was Alfred Hitchcocks 50e film. Na 3 ongelooflijk productieve decennia deed hij het in jaren 60 wat rustiger aan, maar juist die rust heeft zijn werk niet goed gedaan. Althans, na Psycho werden zijn films gewoon minder goed ook al besteedde hij er meer tijd aan. The Birds en Marnie waren nog wel ok, maar Torn Curtain en Topaz zijn het predikaat Hitchcockiaans niet waardig. Hij hield daarna een tijdje rust en haalde pas in 1972 nog eens flink uit met zijn laatste meesterwerk: Frenzy.
30 mrt 2012
The Thing (2011)
Ik las een tijd geleden een uitgebreid interview met Matthijs van Heijningen Jr. in Vrij Nederland. Hij vertelde daarin uitgebreid over zijn Amerikaanse avontuur waarin hij met zijn gezin in een scenario belandde dat niemand ooit had kunnen voorzien. Het feit dat hij een film mocht gaan regisseren voor een grote studio (Universal) en met een substantieel budget (schattingen liggen rond de 35 miljoen dollar, al is dat voor Hollywoodbegrippen niet veel) is natuurlijk een dream come true. Maar voordat het zover was had hij al een hoop geks meegemaakt en toen zijn film eenmaal in de startblokken stond werd het alleen maar gekker. Niet in het minst omdat hij een prequel zou gaan maken van een film die door vele horrorliefhebbers over de hele wereld als een meesterwerk wordt gezien: John Carpenters The Thing.
28 mrt 2012
Carnage
Nancy en Alan Cowan stonden al diverse keren op het punt te vertrekken maar om redenen die ze zelf ook niet helemaal goed kunnen volgen keren ze toch telkens terug in het appartement van Penelope en Michael Longstreet. De twee stellen hebben duidelijk niets met elkaar gemeen, maar omdat de zoon van de Cowans die van de Longstreets een flinke mep heeft verkocht wordt het beleefdheidsbezoek steeds verder uitgerekt. Totdat de vier elkaar persoonlijk beginnen aan te vallen en de stoppen uiteindelijk bij iedereen doorslaan.
27 mrt 2012
Warrior
Ik was eerst van plan om The Fighter en Warrior achter elkaar te bekijken, als een double bill. Maar de eerste duurt bijna 2 uur en Warrior zelfs 140 minuten. Ondanks de lengte voelt Warrior echter nergens traag of langdradig. Als film is The Fighter wat gebalanceerder, maar als puur adrenaline opwekkend event kan er weinig op tegen Warrior. Ik zat van enthousiasme recht overeind in mijn stoel en kon een ‘wauw’ en ‘yeah’ niet onderdrukken tijdens het laatste beslissende gevecht.
26 mrt 2012
The Fighter
Twee broers groeien op met een dominante moeder en met als enige vooruitzicht een bokscarriere om aan de grauwheid van Lowell, een industriestad in Massachusets, te ontkomen. Micky Eklund, de oudste, leek bijna te slagen: in 1978 bokste hij tegen Sugar Ray Leonard en wist de legendarische bokser zelfs te vloeren. Daarna ging het snel minder. Micky raakte aan de crack en verloor elke drive om nog iets van zijn leven te maken. Zijn gevecht met Leonard duikt echter nog vrijwel in elk gesprek op. Het enige wat hij nog wil is zijn broer Micky Ward trainen en verder helpen met zijn carriere.
23 mrt 2012
A Dangerous Method
Bij het verlaten van de zaal wist ik niet echt wat ik van de nieuwe Cronenberg moest vinden, en nu eigenlijk nog steeds niet. De groeiende band en het opkomende conflict tussen Freud en Jung is boeiende materie, maar de manier waarop het verwoord wordt draagt wat mij betreft niet echt bij aan het begrip ervan. Daarnaast gaat de film ook over de ontwikkeling van de psycho-analyse, het innerlijke conflict van Jung zelf en over de transformatie van een patiente in een succesvol therapeut. En die lijnen vechten allemaal om voorrang. Ik heb ervan genoten maar er had meer ingezeten. Een keer herzien zal overigens zeker helpen.
22 mrt 2012
War Horse
Hoewel Steven Spielberg, in tegenstelling tot bv Martin Scorsese, wat mij betreft al jaren over z’n hoogtepunt heen is, wil dat niet zeggen dat ik niet kan genieten van zijn films. Op spektakelgebied is hij nog steeds een van de grootsten. En hij bewees met Tintin dat hij, al was dit in samenwerking met Peter Jackson, nog steeds een enorm entertainende film kan maken. Maar War Horse is dan weer wel een typisch voorbeeld van Spielberg de oudere sentimentele filmmaker.
19 mrt 2012
The Girl with the Dragon Tattoo
Nu zit ik verdorie toch weer te kijken naar Stieg Larsson productie. Ik vond het eerste boek maar zozo, vandaar dat ik de andere twee heb laten zitten. Zijn stijl spreekt me gewoon niet aan, al kan ie wel een mooi plot neerzetten. De Zweedse verfilming van dat boek was wel aardig, maar voor de delen twee en drie geldt dat niet. Ik heb ze gekeken zodat ik toch weet hoe het nu allemaal zit met die boze Lisbeth Salander. Ik was wel een beetje klaar met Stieg.
14 mrt 2012
The Bad News Bears
Morris Buttermaker (Walter Matthau) is een luie en stevig drinkende ex-honkballer die zijn dagen slijt als poolcleaner. Dan wordt hij gevraagd de Bears te coachen, een honkbalteam dat in de Little League speelt maar dat nauwelijks die naam mag hebben. Ze zijn een team omdat een lokale politicus ze als voorbeeld van integratie en kansen voor iedereen wil laten zien. Morris neemt de job aan omdat het goed betaalt. Volgens de Hollywoodlogica verliezen de Bears de eerste wedstrijden met gigantische verschillen maar langzaamaan gaat het beter. Morris gaat zich steeds meer hechten aan het team en de losers van spelers blijken allemaal toch echt iets speciaals te hebben.
9 mrt 2012
Senna
Ik kan niet echt zeggen dat ik een Formule 1 fan ben. Vroeger, toen ik nog met regelmaat naar Studio Sport keek, werd ik er wel door geboeid als er weer eens een samenvatting van een race werd uitgezonden. Maar toen de sport naar de commercielen ging, waar de liefhebbers complete wedstrijden konden kijken, ben ik het wat uit het oog verloren. Maar de hoogtijdagen van Ayrton Senna kan ik me nog wel goed herinneren.
7 mrt 2012
Up
Ik loop nog wat achter met het bekijken van Pixarfilms. Ze maken ze sneller dan ik ze kan zien. Misschien moet het tempo er wat uit. Ik vond Up toch iets minder dan de wat ik in de voorgaande 15 jaar van ze zag.
6 mrt 2012
Homeland
Als ik zie hoe goed Claire Danes 17 jaar geleden al was in My So-Called Life en als ik haar prestaties zie in Homeland dan is de conclusie toch wel dat ze niet genoeg uit haar carriere heeft weten te halen. Het kan zijn dat ze zelf niet zo nodig hoeft, of ze heeft gewoon een slechte hand in films kiezen. In Homeland is ze in elk geval fantastisch
5 mrt 2012
Rango
Gore Verbinski en Johnny Depp kunnen wel erg goed met elkaar opschieten. Na de 3 samenwerkingen in Pirates of the Caribbean maakten ze deze animatiefilm, en de volgende zit al weer in de pijplijn: The Lone Ranger. Ga zo door zou ik zeggen, die samenwerking werpt vruchten af. De 3 (de 4e is niet door Verbinski geregisseerd) POTC films hebben hun zwaktes maar ze zijn zichtbaar met plezier gemaakt. Dat geldt nog sterker voor Rango.
2 mrt 2012
The adventures of Tintin
Steven Spielberg moet genoten hebben van het maken van Tintin. De plot en tone, het karakter van de serial, de locaties en een aantal personages komen zo overeen met Indiana Jones dat hij vast herinneringen opgehaald heeft aan het maken van die films. Je zou Tintin de ware opvolger van The Last Crusade kunnen noemen, in plaats van het mislukte The kingdom of the crystal skull. Tintin is de jongensfilm die de laatste Indiana Jones had kunnen zijn.
1 mrt 2012
Another Year
‘Het is allemaal wel goed geacteerd en zo, maar ik vond m ook nogal saai. En wat is nou eigenlijk het punt van deze film?’ Dat zei Irene na afloop. Tja, zo had ik er nog niet tegenaan gekeken. Ik liet me wel meeslepen door de tragische perikelen van Mary die het leven van de gelukkige Tom en Gerri geregeld overhoop dreigt te gooien.
28 feb 2012
Mad Men, seizoen 4
‘Who is Don Draper?‘. Dat is de vraag waarmee dit vierde seizoen opent maar is in feite de essentie van de hele serie. Hij zit vrijwel in elke scene maar tegelijkertijd weet ik nix van deze charismatische maar afgesloten man. Dat wordt in dit seizoen iets anders, als Don’s leven behoorlijk op de schop komt te staan. Zijn gedrag zou je gerust zelfdestructief kunnen noemen, en het is de vraag of het niet ergens een keer echt mis zal gaan.
27 feb 2012
Take Shelter
Het gevaar ligt op de loer dat Michael Shannon voor de rest van zijn acteercarriere getypecast wordt als een licht psychotisch type dat zwijgen afwisselt met heftige uitbarstingen. Maar oh boy, wat kan hij dat goed.